Close

Denise van Geelen

Bevoorrecht

Het is koud. Eigenlijk blijf ik liever binnen. Zo lang als ethisch verantwoord negeer ik de vragende  hondenogen van Pluq. Maar het is onontkoombaar. Zij moet, dus ik moet. We gaan het korte rondje, langs de sloot achter ons huis. De oostenwind striemt in mijn gezicht en ik duik diep weg in mijn jas. Ongeduldig trek ik aan de riem als ze uitgebreid een graspol inspecteert op geursporen. Maar Pluq geeft niet op en gooit […]

Read More

Transitie in de rituele ruimte

“Ik wil dat het licht wordt”, verzucht ze. “Ik ben zoveel verloren. Het is al zo lang donker. Ik verlang echt naar het licht”. Ze staart even voor zich uit. Alleen het tikken van de klok doorbreekt de stilte. Dan haalt ze opnieuw adem. “En ik ben er ook doodsbang voor…”. Onze ogen ontmoeten elkaar. Kort. Dan kijkt ze weer weg. Alsof ze zich schaamt. “Schaamte?” zegt ze onderzoekend als ik ernaar vraag, “ja, schaamte, […]

Read More

Tegen de stroom in

Terwijl de eerste nachtvorst de weilanden van een witte waas voorziet en de bomen hun blad laten vallen om zich terug te trekken in hun kern, verschijnt in de Helleborus voorzichtig een eerste bloem. Tegen alle verwachtingen in, komt ze tevoorschijn. Het is haar tijd. Als ik als kind ongehoorzaam was, werd ik gestraft. En teruggeworpen op mezelf. Want bij een boze pappa of mamma kan je niet terecht. Dan moet je het zelf uitzoeken met je […]

Read More